Film şeritleri vardır, insan hayatını oluşturan.. Her film şeridinde yanında bir figüran insanın.. Ya ellerini tutmuş ya da yanında sadece.. Bir zaman dilimi.. Uzun dediğimiz küçük zaman dilimleri.. İşte her film şeridini oluşturan birimler.. Bazıları duygularla renklendirilmiş bazıları kötü anılarla..
Yalnızlık ise içinizde kayboldu dediğinizde baş gösterir. Artık yok dediğiniz anda... Öyle bir şeydir ki anlatmak için kelimelere bürünemez, ''bak burada'' deyip gösteremezsin.. Bir haberdir etrafındakiler ama öyle bir içindedir ki kalbini elleriyle tutar.. Bazen okşar ve bazen öyle benimsin dercesine sıkar ki nefesini daraltır..
Bir hastalıktır belki uzun yıllardır yaşanan.. Belki bir lanet doğduğun an yakana yapışan...
Yer edindim dercesine bekler seni. Kalabalıkta olsan dair sıyırıverir seni oradan..
Sürekli seninle olması, seninle konuşması ne denli okşar ruhunu bilinmez. Ama vazgeçmedikten sonra senden, son nefese kadar arkadaşındır. Sen söylemeden seni biliyor olması, görmek istemediklerini yüksek sesle sana söylemesi... Bir ayna gibi bazen.. Ellerini uzatır sana durduğu yerden. Sen susmuş olsan da o konuşur... Yorulmaz, bitmez..
Film şeritleri doldururken zamanı ömür denilen bir yolda; yaşanmışlıkları yalnızlığında buluverirsin.Film karelerini aldığında eline; özlemlerin, doğruların, yanlışların,sevinçlerin, üzüntülerin ya da göz yaşların hepsi anlatır sana; yalnızlığın, bittiğimiz noktada seninle... Tükenen sevinçler, hüzünlerdir. Yalnızlığın bir şeylerin bittiği noktada ya da hep seninledir. İşte bir dilim zamana sığdırdığın insanların yaşatır ve yaşar ama yalnızlığı değil. Sana karlı yolda izleri gösteren yalnızlığın insanların gidişini süsler... Ve bazen seni tutar bir uçurum kenarında.. Rüzgarı hissederken sen elleri yüreğinde durur düşmesin diye.Ve bir dilimlik zamanların varken bir dilimlik yalnızlığın olmamıştır hiç..
