'' Ve dönüp gidiyorum '' dercesine sevgiler. Terk ediyorum seni diye bakarken gözlerime.. Söz veremiyorsun ya ona, hayata belki.. Çığlıklar gizlenir bir yürek ardına. Kimse duymaz, kimse görmez ama yaşanır. Yaşamak diyoruz ya '' isyan değil bu '' dercesine çığlıklar gizlendi. Tükenmeye mecbur bırakılanlar neyin faturasıydı..Yaşanılması için şans verilmeyenler.. Cümleler de dair umutlar tükendi.. Bir çocuk yakınmasıyla oyun bitti eve dönme vakti.. Tükenenler, benliği yalnız bıraktı..
Bilinmezlik çökmüş işte o denli. Hani çok uykun vardır ya. Misal bu ya.. Uykusu gelmiş hiç uyumamışcasına, Bilmediği bir yeri özler olmuş. Anlamsız onlarca şeyden ibaret dakikalar saniyeler içinde.. Huzura ait tüm kelebekler sadece bir kaç metre yüksekliğinde dolaşıyorken dokunamazken..
Yasak bir meyve olmuş gözlerinde huzur..
Bir den fazla yarım kalmışlık olur mu insanın içinde, yarım mı kalır insan ya da hiç mi tamamlanmamıştır .. Bilemedim ki...
Ya tanınmış onca şey.. Yaşam geçerken gözlerine baka baka giderken arkasından bakakalmak! Ne denli doğrudur tırnaklarınla kazıdığın,emeklerin.. Boşa çıkışlar ne denli umut vermiştir sana? Ya beni biliyor dediklerin? Bir dost, bir arkadaş, bir ağabey, bir abla, bir patron! Boşa çıkışlık budur belki.. Yarım kalan yollarda yarım kalmış insanlar, yarım kalan hayatlar.. Ütopyalarınla devam etmek zorundalığı insanın ne kadar da anlamlıdır bazen. İnsan olmak; hislerinle yaşamak, duygularını seçememek.. Bazen vicdanına yenilmek bazense kinine engel olamamak..Mahkümiyetin bir şeylere.. Bir kez kapıldın mı o duyguya gelmiştir çorap söküğü.Umutsuzluğun insanlardan yana ya kapatıldığın yalnızlık arkadaş yüzüyle görünmüştür sana. Seni bıraktıkları yollar değişime kalmıştır.Elinde olmadan tamamlamaya çalıştıkların eksiltmiştir seni. Tüm yolların tamamlayım derken yeni bir sene çıkmıştır işte..
Tanımlarsak ''Seni sen yapanı değiştirmelerine izin vermek elinde olmadan''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder