Gözleri diretir mi bir insanın kapanmamak için..Ya her o diye görülen, dokunmak için uzatılan el..Korkar mı hayallerden bu kadar.Bu denli cana batan ya da bu denli hüzünleri ruhuna saklamışken..Sevgi gidiyorum dercesine bakarken gözlerimin bebeklerine,göz bebeklerinin haritasını çıkartmışken bunca zaman.Ve henüz sevgiye dair bir şey görememiş iken bense söz veremedim ona ikimiz adına, inanmayacaktı!!..Aşkı yaşayıp yaşayamamakla tüm vazgeçişleri, gidişleri,geceleri görmüşken bir kar uykusunda şimdi ruh..Ruh benliği yalnız bırakmış haliyle gülümseyişte karanlığa.Tükendi kelimesini kullanamayarak henüz başlayamamışken sevgine..Ve tüm harfler heceleri,heceler kelimeleri,kelimeler cümleleri tamamlarken bizim tamamlayamadıklarımızı anlatıyorlar bak büyük bir haykırış sessizliğinde..Sevgiyi özlerken ayrı iki bedene hapis olmuş tek ruhla,benlikler yalnızlığı yaşıyor sanki tinsizlikle..Uzak vadilerde arananlara değil yanıbaşındakine duyulan özlemle belki.. Ya ruhumuzda yaşadığımız sevgimizi değer bulmadıkları için mi bu ayrı kalış.. Gözlerimizden sildiğimiz,görmesinler dediğimiz aşk mı?..Bilemeden en kolay soruları zor kılıyoruz cevapları.Gözlerimizden okumasınlar diye sildik dedik ya belki okunuyordur ruhumuzda kalanlar. Ya da bir melek duyuyordur sabah ezanlarında ki dualarımızı..
bir boncuktu hayat, yuvarlandıkça çizildi ve parlak yüzeyi matlaştı ve sonunda bitti...
YanıtlaSilyada bir deniz köpüğdü benim için hayat, biraz sonra gelecek olan dalga birkaç baloncuğumu daha patlatırdı ve kuma gömülürdü hava kabarcıklarım...
elbette söndü ve bitti...