Hani vardır ya bildiklerimiz, ağırdırlar. Söylenemeyen yenilip,yutulamayan.. Böylesi bir yük ne diye verilmiştir bana demeden edemediğimiz. Ya da söyleyemediklerine nazaran gülmek tüm samimiyetinle. Usta bir oyunculuk değil midir? İhtişamlı bir tiyatro salonunda .Yanındakinin ölüyor olduğunu görmek mesela.. Değerli kıldığın biri bir okus pokusla gitmiş misal..Cenneti bilmek gibi anlatamadan.. Ya da bir dost misali gideceksin diyemeden sevmek, gideceğim diyemeden.. Güldüğünü görürken birinin son'a göz yaşıyla nokta koyacağını söyleyemeyince.. Şeffaf bir görünmezlik arkasında durmak zorunluluğu gibi..Yalnız kalırsın tüm ruhunla.. Sonları bilmek gibi.. O mutlu son diye biten filmlerden eksik son'lar.. Bir formülse; çok sevmeden yaşamak ruhunu özgürlüğe götürecek sanırım.. Dedikleri gibi .. sofradan doyduğunu hissettiğinde kalk! Ruhuna sevgiyi tatdır ancak noktala orada!! Anlatma ya da anlatamadım telaşına düşmeden. Görüp görmezden gelmeyerek.Bilipte susmamak.. Gözlerini kaçırmadan görecekler telaşıyla.. Sevmek gibi rüzgarı. Yüzüne vurduğunda ılık havasını hissetmek hücrelerinde. Alıp götüremeyeceğini seni bilmen gibi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder