Mutluluk gerçekten neydi? Hani özendiğimiz karşıdan göz süzüp hayranlıkla baktığımız? İçimizden ''ah!'' diye geçirdiğimiz?..Bir şeyleri eksik bırakan bizde. Yokluğuyla böyle kanımız olup damarlarda hissettiren kendini.. Anlamlar kifayetsiz kalıp anlatılamayan. Neydi bu denli can olan ancak olmayan,eksik kalan. Bir nefes olsa alıp hiç bırakmayacağımız.. Bu denli sıcaklığını hissettirip sonra ateş olup yakan.. Olsa eksik olan, tamamlasa bizde bıraktığı parçasını. Sonra gitsek şöyle günahlarımızın af olacağı bir şehre.Yeniden sevmeleri öğrenebilsek her şeyi her anlamıyla.. Kuşları, yeni açan ağaç tomurcuklarını, börtüyü, böceği,suyu,havayı,toprağı,hayatı.. Bir çocuk keşfiyle koşsak yeşil çimenlerde. Duysak yine o güzel toprağın ıslak kokusunu,temizliğini..Ellerimizi bir çocuk masumaneliğiyle uzatabilsek ağaç dallarına,goncalarının güzelliğini karartmadan dokunabileceğimiz gibi..Maziye dair silmiş her şeyi,tek kalan ömür olsa bize.Ah elimizden alınanları unutabilsek, tüm yaşanan yalanlar pembe bir toz bulutuna karışıverse. Mutlu olsak.. Tekrar yeniden yaşasak o ilk bayramlık heves ve sevinçlerimizi. Sevgi yine hissettirse kendini bize,tüm anlamlığıyla.. Konuşmalar yersiz olsa, yeni kelimeler öğrenen çocuklar gibi olsa tek kaygımız..Ah mutluluk olsa doya doya keşkesiz düşüncelerle..Şimdi bir güvercin yollasak gök kubbeye..Dolu kadehler değil dileğim, bir yudum mutluluk.. Hayata dair güzel bir müzikaldeki huzur..Bir zaman dilimi mutluluk adına..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder