Hadi bir mum yakalım bizim için.Oturup izleyelim o alevini. Canımızı yakmayacağını biliyoruz değil mi.. O kadar acımışken kalbimiz derinlerinden bir dilek bizim için olsun. Ama acıyan yerler için değil. Onlara nazaran payını büyük tutalım bizim için olanın..Yalanlarıyla bizi kandırsada hayat, biz inanalım sevgimize,tüm dileklerimize olmaz mı? Bir parça yalnızlık peşimizde olsa da biz karşı çıkalım,kapatmış olduğumuz kapımızı çalsın dilediğince.. Kim o dair demeye yeltenmeyelim, açmayalım hiç.Öyke ki sessizlik doldurduğumuz kadehte kalsın sadece. Ve o mum bitmeye yakınken yenisini dikelim hemen bir kaç santimetre yanına,fazla mesafe olmasın aralarında.. Sönmesine izin vermeden alevinden devam ettirelim.. İnançlarımız bizim için olsun, kutsal kılalım.. Sonra bir kac dakikalığına kapatalım gözlerimizi tek bir rüya için.Ve o rüya yüksek bir tepenin gizli bir bahçesinde misk kokuları içinde yan yana uzanıp sadece gözlerine bakmak olsun birbirimizin.. Sen ve ben kelimeleri olsun dudaklarımızdan dökülenler. Başka kelimelerin bizim için anlam taşımalarına izin vermeyelim. Ve şiitt sessiz olalım olur mu duymasınlar, göz süzüp nazar etmesinler..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder