El-in aldıklarını ne ara fark eder insan..

hatırlayamadıklarım var anılarıma dair.. yeni yeni anımsıyorum tatlı cocukluk hikayelerimi.. o denenlı uzaklasmısım kı aklım senınle yorulurken.. sımdı hatırlamayı unuttuklarımın tebessumu yuzumde..sewdiklerimle paylastıgım o huzurlu anlar; o tatlı sohbetle yuruyusler, sepetı tasımaktakı cabam,ıkı mantar buldugumda cocuksu sevınısım,salıncakta benı ıten bır cıft el,o bahcede uzun ugraslarım,bana bır cok ogretısı olan ınsanlar ve sozlerı, yol gostermelrı, bunu boyle yapmalısın derken ogrenmıs olma mutlulugu ve buyume telasının huzursuzlugunu hıssetmemek..onların yanımda olmasının verdıgı guven,sankı hep onlarla olucakmıs gıbı..cocukluk işte nerden bılınır kı bır gun anımsamakta daır zorlanılacagı,ozlenecegı..ya da huzursuzlugu mutsuzlugu el-de tadana kadar..