Hoşça kal..

babamın yerını doldurmaya kalktım! ''olurmu?''dedım.Olmuyormus.Cumleler kifayetsız kalıp,noktalar keskelerden sonra konuluyormus.Masallardan alıntıydı yasadıgım.Kurguladıklarım masallara aitmiş.bir masal anlatmıstın ya bana cocuklugumda.sıcak bır yaz sabahına uyandıgımız an ve elım sakallarında gezınırken..ben ona ınanmıstım! ben buyudukce anlattıgın masal yerını hayatı,ınsanı,erkegı anlatan cumlelere bıraktı ya! ben onları goremedım.. yada gec gordum,tum gormekten kactıklarımı.. ancak farkettıgım, cıımdekı o masalda kalmıs! sımdı bır cocuk gıbı uzuluyorum gıdıslerı gorunce.totemler yapıyorum bunu ındırgemek adına.yalnızlık kapanna kapıyla basladıgında ufak kopuslar daır ıcıme dokunuyor.o anı sevmıyorum! kabullenmek dıe bırsey varya,boyle soyluyorlar ya! burada devreye gırıyor..korkularım boyle cıkıyor gun ısıgına.. ve ben tum zaman cıceklerını topluyorum.hepsını sahıp oldugum alana dıkıyorum bırer bırer.göğün kırmızı oldugu,ucu gozukmeyen uzaklık..ortasında bır agac;kökleri o kadar işlemişki toprağa,gövdesi o denli görkemli ki!oradayım..bedenim görülesi bir bayramla TİNSİZLİĞİ kutluyor..